kaf.am.iyi.

blog'a geri dön

0 yorum var - 14 Haziran 2008 23:48

Aradığımız kişiye hiçbir zaman ulaşılamıyordu. Piyanonun akordu asla tamir edilemiyordu; asla ağzımızdan doğru notayı çıkaramıyorduk. Abajurlarımızın ampülleri patlıyordu ve yenisini alacak haysiyetimiz yoktu. Ses tellerimizi kopartacak bir orgazm yaşıyoruz biz gülerken. İçimizden önce bereket tanrısı sonra kelebekler çıkıyor kusarak. Bir günlük nefesleri, şu üç günlük beş kuruşluk hayatta. Durmadan koşuyoruz yalnızlığa, kimse bize madalya vermiyor birinci gelsek de.

Yalnızlığa ilk siz ulaştınız, tebrikler!

Şimdi size ödül olarak bir tutam insanlardan nefret etme güdüsü veriyoruz. İkinciye platonik aşık olma yetisi veriyorlar. Üçüncü ÇOK SEVİLİYOR AMA HİÇ AŞIK OLMUYOR. İçimdeki balon bir otele dönüşüyor, belki tek yapmamız gereken orada konaklamak. Bir gün dünya da patlamayacak mı zaten biz sıkıcı insanlardan sıkılıp, işte ben de öyle böyle köşeye sıkıştırılmış haldeyim, dünya patlayana kadar beklemek zorunda olan yüz milyonlarrrrca insanlardan sadece biriyim.

Yani ----kimseyim ben.
Kimsesiz bir kimse.

bu yazıya puanı basanlar: